Menning er skatt­stofn, ekki skraut

Greinin er birt sem skoðun, og höfundur gefur skýrt til kynna flokkstengsl sín og framboð. Það er til fyrirmyndar hvað varðar gagnsæi. Röksemdafærslan er skýr og vel uppbyggð: menning sé skattstofn, ekki kostnaður, og viðburðahald skapi keðjuverkandi verðmæti. Til stuðnings vísar höfundur í skýrsluna „Íslenski tónlistariðnaðurinn í tölum" og skýrslu um Secret Solstice, sem eru nafngreindar og sannreynanlegar heimildir. Veikleikinn er hins vegar sá að bæði gögnin eru frá 2015 og 2016, nú hátt í áratug gömul; höfundur leggur þau fram eins og þau lýsi núverandi ástandi án fyrirvara um aldur þeirra eða breytt umhverfi. Fullyrðingin um að „stærsti hluti þeirrar innkomu sem verður til við tónleikahald rennur beint til hins opinbera" er óstudd tölum og stendur án mótvægis. Samanburðurinn við kvikmyndaendurgreiðslur ríkisins er áhugaverður en yfirborðskenndur; ekki er reynt að sýna fram á umfang þess stuðnings eða útskýra af hverju kerfin séu ekki sambærileg. Sem kosningaskrif er greinin sannfærandi í tón en fremur einsleit í rökum: allt snýst um skattinnflæði og allt er túlkað höfundi í hag. Enginn gagnrýnisröddum er hleypt að, en í skoðanagrein er slíkt ekki áskilið. Heilt á litið eru rökin vel sett fram en hefðu orðið sterkari ef gögnin væru nýrri og meginfullyrðingarnar studdar nýlegum tölum.