Vanga­veltur blóðmerabónda

Höfundur gerir grein fyrir hagsmunatengslum sínum, sem er til fyrirmyndar; hann er sjálfur blóðmerabóndi og formaður Hagsmunafélags stóðbænda. Þetta gefur lesendum nauðsynlegan grunn til að meta textann. Nokkrar af fullyrðingum hans eru studdar nafngreindum heimildum, svo sem svarbréfi Matvælastofnunar, lokaverkefni frá Landbúnaðarháskóla Íslands og leiðréttingum Dýralæknafélags Íslands, sem styrkir sannprófanleika þeirra. Á móti kemur að stór hluti röksemdafærslu hans hvílir á persónulegri reynslu, ónafngreindum „kunningja í Hollandi" og almennum fullyrðingum um fjárhagslegan ávinning dýraverndarsamtaka án þess að leggja fram gögn. Vísað er í „ritrýnda vísindagrein" án þess að gefa titil eða höfunda hennar upp, og þá er gagnrýni á Kveik sett fram með tenglum sem ekki eru aðgengilegir úr textanum. Greinin er skýrt skoðanagrein og á ekki að mælast á sama kvarða og hlutlaus fréttamennska. Sem slík er röksemdafærslan nokkuð vel uppbyggð en einkenndist af veikleikum í heimildanotkun: fullyrðingar um fjárhagslega hvata andstæðinga eru settar fram sem vangaveltur án stuðnings, og tilvitnunin í hollenskan þátt er einungis studd af frásögn eins ónafngreinds aðila. Sú gagnrýni sem höfundur beinir að fjölmiðlum, einkum RÚV og Kveik, er veigamikil en hefði orðið sannfærandi hef hún verið betur heimilduð.