Kolbrún Bergþórsdóttir skrifar: Trumpisminn í Miðflokknum

Greinin er augljóslega skoðanagrein og ber að meta hana sem slíka. Rökstuðningur Kolbrúnar byggist á nokkrum áþreifanlegum dæmum: vísað er í tillögu formanns Miðflokksins um að bjóða Trump til landsins og veita honum verðlaun, í umræður um friðarverðlaun Nóbels og í ummæli Snorra Mássonar varaformanns flokksins sem gagnrýndi Trump á samfélagsmiðlum og fékk kalt andlag frá flokksfélögum. Þetta eru sannanleg dæmi úr opinberri umræðu sem lesendur geta sannreynt. Hins vegar er sjaldgæft að höfundur vísi beint í heimildir. Fullyrðingin um að „kannanir sýna" að fylgi Miðflokksins samanstandi af karlmönnum er sett fram án tilvísunar í tiltekna könnun, sem veikir rökstuðninginn. Ályktanir eins og að stuðningsmenn flokksins „telji sig hafa verið illa leikna" og séu „reiðir og bitrir" eru settar fram sem staðreyndir frekar en sem túlkun höfundar, sem er ágalli í rökfærslu. Þó er rétt að taka fram að skoðanagrein þarf ekki jafnvægi milli sjónarmiða; rökstuðningurinn er í grófum dráttum skiljanlegt og samræmt pólitískt mat. Tónninn er harður og fullvissur, en höfundur sýnir sáralítið hik þar sem hæfilegt væri að viðurkenna blæbrigði, til dæmis hvort allir stuðningsmenn Miðflokksins deili sömu sýn á Trump. Greinin virkar fremur sem aðdráttarlaus gagnrýni en vel undirbyggð greining.