Segjast hag­ræða um 1,9 milljarða en óvissa um stærsta liðinn

Styrkleiki greinarinnar felst í gagnsæjum heimildum: hún vísar beint í þingsvar ráðherra við fyrirspurn Árna Helgasonar og sundurliðar tölulegar upplýsingar sem lesendur geta sannreynt í þingskjölum. Framsetningin er þó ekki hlutlaus fréttaskrif heldur ritstjórnarleg greining sem dregur í efa forsendur ráðuneytisins, sérstaklega með orðalagi á borð við „spurning hvort stærsti liðurinn í ‚hagræðingunni' sé í raun bein hagræðing." Þetta er eðlilegt ritstjórnarefni, en lesandinn hefði notið góðs af skýrari aðgreiningu milli þess sem er beint tilvitnað úr þingsvarinu og þess sem er túlkun ritstjórnar. Greinin hefur einnig endurtekningu: málsgreinin um að stofnanir hafi ekki verið beðnar um að halda utan um hagræðingu birtist nánast samhljóða tvisvar, sem bendir til ritstjórnarslakar meðhöndlunar. Jákvætt er að greinin nefnir fyrirvara ráðuneytisins sjálfs um kvikmyndagerðarliðinn og útskýrir hvers vegna talan er óviss. Enginn fulltrúi ráðuneytisins eða háskólanna fær sjálfstætt rými til viðbragða umfram þingsvarið sjálft; slíkt viðtal hefði styrkt greinina, en í ljósi þess að undirliggjandi gögn eru opinber þingskjöl er það ekki alvarlegur galli. Tölurnar eru sundurliðaðar á gagnsæjan hátt og gefa lesanda skýra mynd af dreifingu niðurskurðarins.