Hafa ís­lenskir neyt­endur lakari rétt en evrópskir?

Greinin er birt sem skoðun, og höfundur tilgreindur sem lögfræðingur. Röksemdafærslan er í grunninn skýr: höfundur lýsir vandamáli varnarþings í neytendamálum, rekur þróun dómafordæma og leggur til ákveðna lagabreytingu. Tilvísanir í EB reglugerð 261/2004, Montréal sáttmálann, Einkamálalög nr. 91/1991 og tilskipanir 2019/770, 2019/771 og 93/13/EEC gefa lesandanum sannreynanlegan grunn. Þá er vísað í tvo héraðsdóma og dóm hæstaréttar Ítalíu, sem styrkir málflutninginn. Þrjú atriði veikja þó greinina. Í fyrsta lagi eru héraðsdómarnir tveir aldrei tilgreindir með málsnúmeri eða dagsetningu; lesandinn veit ekki hvaða dóma er átt við og getur ekki sannreynt fullyrðingarnar sjálfur. Sé höfundur lögfræðingur sem byggir rök sín á þessum dómum hefði verið eðlilegt að gefa upp a.m.k. málsnúmer. Í öðru lagi er fullyrðingin um að hæstiréttur Ítalíu hafi „nýlega snúið dómafordæminu við" ónákvæm: ekki kemur fram hvenær né í hvaða máli, sem gerir það erfitt að meta hvort lýsingin á dómaþróuninni sé rétt. Í þriðja lagi segir höfundur að Evrópusambandið hafi „brugðist snarlega við" innreið kínverskra fyrirtækja með tilskipun sem skyldar ríki til að leyfa neytendum að höfða mál heima; hvaða tilskipun er átt við? Engin nákvæm tilvísun er gefin, sem er veikleiki þegar kjarni greinarinnar snýst um lagalegar skyldur. Tillagan sjálf, um nýja grein 37.a í einkamálalög, er hins vegar athyglisverð og skýrt orðuð, og höfundur gerir grein fyrir mögulegum gagnrökum. Sem skoðanagrein er þetta ásættanleg vinna, en skortur á nákvæmum heimildum dregur úr sannfæringarkrafti hennar.