Frelsið til að vera frjáls

Greinin er birt sem skoðanagrein og skal metin á þeim forsendum. Höfundur setur fram skýra afstöðu gegn eftirlitslöggjöf ESB og þinglegri meðferð hennar; rökstuðningurinn er á köflum áhrifaríkur, til dæmis tilvísun í álit lögfræðinga ráðherraráðsins um brot á 7. grein sáttmálans og tilvitnun í 71. grein íslensku stjórnarskrárinnar. Þetta eru sannreynanlegar heimildir sem styrkja textann. Hins vegar eru nokkrir veikleikar í hugmyndafræðilegum heiðarleika greinarinnar. Lýsingin á atkvæðagreiðslunni er sett fram eins og ráðherraráðið hafi beinlínis klækt í aðgerðum, en höfundur útskýrir ekki þann grundvallarmun sem rétt er að benda á: reglur um aukinn meirihluta til að fella löggjöf eru ekki „glufur" heldur rótgróin regla í stjórnskipan ESB. Að kalla þetta „klæki" og „ósvífni" án þess að viðurkenna að reglurnar voru til staðar áður en umræðan hófst dregur úr trúverðugleika rökstuðningsins. Jafnframt er fullyrðingin um að ESB hafi „breytt netheimum í lögregluríki" ýkt orðalag sem er ætlað að vekja tilfinningaleg viðbrögð frekar en að byggja á nákvæmri greiningu á efni löggjafartillögunnar. Greinin nefnir Chat Control 2.0 og fullyrðir að leyniþjónustur og löggæsla verði undanþegin, sem er athyglisvert en fær engan frekari rökstuðning. Á heildina litið er þetta skýr skoðun með nokkrum sannreynanlegum stoðum, en hún gæti staðið sterkari ef höfundur greindi betur á milli raunverulegrar gagnrýni og yfirdrifins orðalags.