Opið bréf til for­manns utan­ríkis­mála­nefndar

Greinin er birt sem skoðun og þarf því ekki að uppfylla kröfur um jafnvægi heimilda. Sem rökstuðningur er hún skýrt afmörkuð: höfundur heldur því fram að orðalagið „að hefja á ný" í spurningunni skapi neikvæð hugrenningatengsl við fyrri samningatilraunir og sé því aðferðafræðilega lakara en „að ganga til". Þetta er skiljanlegt sjónarmið og höfundur vísar í þingskjal 1183 til stuðnings, sem lesandinn getur sannreynt. Veikleiki röksemdafærslunnar er hins vegar sá að fullyrðingin um að „verulega neikvæðari svör" fáist við annaðhvort orðalag stendur án tilvísunar í neina tilraun, rannsókn eða samanburð; höfundur segir „rökstyðja má" en sá rökstuðningur kemur aldrei fram með gögnum. Vísun í „aðra fræðimenn" sem hafi „tekið undir" er ónákvæm og ósannreynanleg; enginn þeirra er nafngreindur né er vísað í rit eða yfirlýsingu. Fyrir pistil sem reisir sjálfan sig á fræðilegri sérþekkingu höfundar er þetta áberandi eyða. Á sama hátt er umfjöllunin um ytri áhrif á þjóðaratkvæðagreiðslur (ánægja með ríkisstjórn, verðbólga, vextir) frekar almenns eðlis og án tilvísana í rannsóknir á atkvæðagreiðslum, þrátt fyrir að höfundur kynni sig sem sérfræðing í megindlegum aðferðum. Rökfærslan er þannig samkvæm en grunnstoðirnar frekar veikar fyrir fræðilegt opið bréf. Framsetninga vegna ber að nefna að höfundur gefur í skyn, án þess að segja það beint, að meirihluti utanríkismálanefndar vilji e.t.v. neikvæðara svar; þessi ábendingin er ónægilega rökstudd og snýst meira um pólitískt innihald en aðferðafræði.