Leiðangursskipum fækkar umtalsvert

Stærsti veikleiki greinarinnar er algjör skortur á jafnvægi. Báðir heimildarmenn eru beint tengdir skemmtiferðaiðnaðinum og hafa augljósa hagsmuni af því að gjöld og skattar séu lægri. Fullyrðingin um að Ísland sé eina þjóðin í Evrópu þar sem skipakoma minnki er sett fram án stuðnings talna eða gagna, sem gerir lesandanum erfitt að sannreyna hana. Enginn fulltrúi ráðuneytis, skattheimtu eða sveitarfélaga er spurður, og ástæður gjaldanna, til dæmis innviðaálag eða umhverfissjónarmið, koma hvergi fram. Greinin er birt sem ritstjórnarefni en les eins og málsvörn fyrir iðnaðinn frekar en hlutlaust fréttaefni. Ef ætlunin er frétt, ekki skoðanagrein, þá er verulegur brestur á því að gefa hinum aðilanum tækifæri til að svara. Tölulegar fullyrðingar um bókanir í „algjöru lágmarki" eru ekki studdar neinum mælanlegum gögnum, sem veikir trúverðugleika efnisins enn frekar.