Af hverju borgum við evrópsk metverð fyrir græn­meti sem endist í tvo daga?

Greinin er birt sem skoðun, og í þeim flokki er ekki gerð krafa um hefðbundna heimildavinnu. Rökstuðningurinn er þó frekar þunnur: fullyrðingin um „evrópsk metverð" er lykilforsenda allrar greinarinnar en er hvergi studd tölum, samanburðarrannsókn eða tilvísun í opinber gögn, til dæmis frá Hagstofu Íslands eða Eurostat. Þetta skiptir máli vegna þess að lesandinn getur ekki metið hvort forsenda greinarinnar standist. Sömuleiðis er aldrei vikið að mögulegum ástæðum sem höfundur ætti að vera meðvitaður um, svo sem flutningsleiðum, birgðakeðju, eða þeim kröfum sem matvælayfirvöld gera til ferskleika vöru. Allt er byggt á persónulegum sögum af skemmdum tómötum, sem er lögmætur upphafspunktur skoðanagreinar en nægir illa sem undirstaða þeirrar ályktunarhringferðar sem greinin leggur af stað í um neytendamenningu, samkeppni og „þögn" Íslendinga. Rökfærslan er hringlaga: hátt verð ætti að þýða gæði, gæðin standast ekki alltaf, fólk kvartar ekki, fyrirtæki bregðast ekki við. Hvert skref í þessari keðju er fullyrðing án stuðnings. Sem pistill er þetta læsilegt og vel skrifað, en sem skoðanagrein sem vill hafa áhrif á umræðu um neytendavernd og samkeppni er rökstuðningurinn of grunnsæður. Eitt gagnrýnivert tölulegt dæmi eða tilvísun í opinbera verðsamanburð hefði styrkt greinina verulega.