Thomas Möller skrifar: „Við viljum bara fá að vera í friði“

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun, og ber því að meta hana á forsendum rökstuðnings og hugmyndalegrar heiðarleika fremur en heimildajafnvægis. Höfundur vísar í Gallup-greiningu á afstöðu aðildarfyrirtækja SA, könnun meðal Félags atvinnurekenda og Samtaka iðnaðarins, afstöðu BusinessEurope og norskra NHS; þetta eru nefndar heimildir sem lesandi getur sannreynt. Einnig er vísað í viðtal á RÚV við ónafngreindan forstjóra og aðsenda grein Margrétar Guðmundsdóttur á Vísi, sem styrkir rökstuðninginn. Það sem veikir pistilinn er að nokkrar lykilfullyrðingar eru settar fram án nægjanlegrar tilvísunar. Til dæmis er sagt að sjávarútvegsfyrirtæki fái lán í erlendum gjaldmiðlum á „um 70% lægri vöxtum" en aðrir, og að vaxtamunur Íslandsbanka sé „allt að 100% hærri" en norrænna banka; þessar tölur eru ekki studdar skýrri heimild innan greinarinnar, þótt þær gætu birst í opinberum gögnum. Fullyrðingin um að „yfir 30 þúsund launþegar frá EES löndum" starfi á Íslandi er sett fram án tilvísunar í tilgreinda tölfræði. Framsetningin er eindregið JÁ-hliðruð, sem er eðlilegt í skoðanagrein, en höfundur gefur í skyn að andstaða forstjóra við ESB-aðild stafi nánast eingöngu af sérhagsmunagæslu. Þar er lítil viðleitni til að takast á við efnisleg rök gegn aðild, eins og yfirráð yfir auðlindum eða fullveldissjónarmið, sem dregur úr sannfæringarkrafti rökstuðningsins. Pistillinn er vel skrifaður og líflegur, en hefði verið sterkari ef höfundur hefði viðurkennt andstæð sjónarmið betur og stutt tölulegar fullyrðingar sínar skýrar.