Fórnarkostnaðurinn sem enginn vill ræða – Það verður alltaf dóttir einhvers

Greinin er birt sem ritstjórnarefni, sem gefur henni aukið vægi umfram venjulega lesendagrein; hún talar fyrir hönd miðilsins sjálfs. Þrátt fyrir það er röksemdarfærslan í grunninn veik, einmitt vegna þess að hún segjist vera um vega og meta en neitar svo stöðugt að nota nokkur gögn til þess. Höfundur fullyrðir að fórnarlömb ofbeldis af hendi innflytjenda séu „tugir ef ekki hundruðir þúsunda" í Evrópu, en staðfestir þá tölu hvergi; engum rannsóknum, skýrslum eða tölfræði er vísað til. Þetta er ekki smáatriði: kjarninn í röksemdinni snýst um umfang afleiðinga, og þegar engar heimildir styðja þá fullyrðingu verður lesandinn skilinn eftir með tilfinningalega röksemd klædda í búning hlutlægs mats. Framsetningin er einnig ólíðandi einsleit. Greinin leggur til grundvallar að andstaða við innflytjendastefnu sé eingöngu knúin af vernd kvenna og stúlkna, en skoðar aldrei aðrar ástæður eða mótsjónarmið: hún fjallar ekki um alþjóðlegar skuldbindingar, mannréttindasamninga, raunverulegar tölur um glæpamál meðal innflytjenda borið saman við heimamenn, né reynslu landa sem hafa herst í stefnu. Spurningaröðin í lok greinarinnar er klassísk rökvillutækni, svokölluð falsk tvískipting, þar sem lesandinn er settur frammi fyrir tveimur öfgum og spurður hvar á skalanum hann lendi, sem gefur í skyn að einu ásættanlegu svarið sé höfundarins eigið. Sem ritstjórnarefni er heimilt að hafa skoðun, en skilyrðið er að rökin séu heiðarleg; hér vantar undirstöðu í gögn og uppbyggingin leynir veikleikum röksemdarinnar á bak við tilfinningaleg orð.