Thomas Möller skrifar: Segðu ekki NEI … segðu kannski

Greinin er birt sem skoðanagrein undir „Fastir pennar" og á því fyrst og fremst að meta á grundvelli rökfærslu og hugræns heiðarleika. Röksemdafærslan hefur nokkra veikleika. Í fyrsta lagi er grunnþessan, að „já" þýði bara „kannski" og feli enga áhættu í sér, of einföld. Höfundur hunsar að upphaf samningaviðræðna hefur pólitískan kraft og skapar skuldbindingar sem erfitt getur verið að snúa við; þetta sjónarmið er aldrei viðurkennt eða metið. Í öðru lagi er staðhæfingin um að „nei-sinnar" hafi „fordóma" í rauninni rökvillulegt: höfundur skilgreinir einfaldlega alla andstöðu sem fordóma, sem er frekar ásökun en rök. Þriðja atriðið snýr að gagnameðferð. Höfundur fullyrðir til dæmis að vextir í evruríkjum hafi lækkað „strax eftir upptöku evru úr um 12–14% niður í um 3–4%" og að „allt að 91% íbúa" ESB-landa séu ánægð, en tilgreinir hvergi heimildir. Þótt skoðanagrein beri ekki sömu kröfur og fréttaskýring, ætti röksemdafærsla sem byggir á tölum að geta vísað í eitthvað sannreynanlegt; hér er lesandinn skilinn eftir í trausti á höfundinum einum. Tilvísunin í viðtal Jóns Ásgeirs Jóhannessonar í hlaðvarpi er ágæt sem rökstuðningur en hlaðvarpið er ekki nafngreint, sem gerir lesendum erfiðara um vik að sannreyna. Helgarblaðsumfjöllunin um Morgunblaðið, þar sem sagt er að 18 greinar hafi verið á móti ESB og engin með, er áhugaverð fullyrðing en án nánari tilvísunar. Á heildina litið er þetta heiðarleg, hrifandi skoðanagrein sem skilar sínu sjónarmiði vel en hefði haft meira vægi ef höfundur hefði borið meiri virðingu fyrir gagnrökum og vísað betur í heimildir fyrir sínum sterkustu tölum.