Hús­hjálp í skuldaborg - nýjasta froðan í Ráð­húsinu?

Greinin er birt sem skoðun, og höfundur kynntur sem byggingaverkfræðingur. Það er réttmætt og gegnsætt. Röksemdafærslan um innri þversögn loforðanna, að lækka tekjur, greiða niður skuldir og auka fjárfestingu samtímis, er klassískt og skýrt sett fram. Höfundur á sér einnig fagrænan grundvöll þegar hann fjallar um viðhaldsskuldir innviða; umfjöllun um vatns- og fráveitukerfi og myglu í skólum byggir á staðreyndum sem þekktar eru í opinberri umræðu. Hins vegar skortir greininguna töluleg gögn á nánast öllum sviðum. Fullyrðingin um að viðhaldsskuldir teljist „tugum milljarða" stendur án tilvísunar í úttekt, ársreikning eða aðra staðfesta heimild. Sama á við um staðhæfinguna um „skuldir í sögulegu hámarki" og „gífurlegar skaðabætur" vegna Borgarlínunnar; þetta eru áhrifamiklar fullyrðingar sem myndu styrkjast verulega með tilvísan í opinber gögn. Einnig er framsetningin á einkavæðingu nokkuð einlít; höfundur gerir ráð fyrir að „hugvitssemi einkarekstrar" sé dulbúin útvistun, en viðurkennir ekki nægilega vel að einkavæðing er víðtækara hugtak. Rökin eru þannig sannfærandi í grófum dráttum en verða frekar að trúarjátningarlegri staðhæfingu þar sem gögnin vantar. Sem pistill er þetta ágætt; sem greining til fræðslu lesenda væri hann sterkari með einu eða tveimur tilvísunum í opinber skjöl borgarinnar.