Þú þarft ekki að vera ESB-sinni til að segja já

Greinin er birt sem skoðun og höfundurinn leynir ekki afstöðu sinni: hann vill að kjósendur segi já. Það sem skilur hana frá meðalgreinum í þessum flokki er hversu vel hún er rökstudd og hvað heimildaskráin er umfangsmikil. Höfundurinn vísar í kynningarefni landskjörstjórnar og Lagastofnunar Háskóla Íslands, þingskjal á Alþingi, úttekt Alþjóðamálastofnunar HÍ, tvær norskar opinberar nefndarskýrslur, ummæli Ursulu von der Leyen, niðurstöðu ráðsins í ESB, ræðu norska utanríkisráðherrans, viðtal í Politico og Gallup-könnun. Fullyrðingar um kostnað, tímalengd viðræðna og stöðu samningskaflanna eru allar rekjanlegar til nafngreindra stofnana. Jafnframt sýnir höfundurinn heiðarleika í rökstuðningi: hann hefur mótrökin upp úr skúffu, vitnar beint í Gunnar Ármannsson á Vísi og í athugasemd Heiðrúnar Lindar Marteinsdóttur, viðurkennir kostnaðinn við viðræðurnar og varar við að líta á þær sem of óskuldbindandi. Þetta er einmitt sú tegund skoðanaskrifa sem hún stendur best undir: höfundurinn rökstyður, vísar í gögn og leynir ekki veikleikum eigin málflutnings. Helsti veikleikinn er frekar minniháttar: framsetningin er nokkuð stýrð í þá átt að draga úr pólitísku vægi viðræðnanna, og höfundurinn nefnir varla þau raunhæfu vandkvæði sem gætu fylgt endurupptöku viðræðna umfram fjármagn, svo sem pólitískan kraft og stofnanalegan undirbúning. Ekki verður þó krafist jafnvægis í skoðanagrein; það er nóg að mótrökin komi fram, sem þau gera.