Ís­land heldur í gull­húðun á kaup­auka

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en er í raun blendingur fréttaskýringar og ritstjórnarlegrar framsetningar. Heimildanotkun er á margan hátt góð: vísað er í frumvarp fjármálaráðherra, greinargerð þess, samráðsgátt, umsögn SFF til Alþingis og beint tilvitnun í ráðherrann sjálfan úr fyrra viðtali Viðskiptablaðsins. Samanburður við Norðurlönd og Holland er sannreynanlegur og gefur lesandanum efni til mats. Helsti veikleiki greinarinnar er jafnvægisleysi í framsetningunni. Sjónarhorn SFF og fjármálageirans fær rúman flöt í seinni hluta greinarinnar, en engin rödd er fengin úr ráðuneytinu til að rökstyðja ákvörðunina frekar en stutt tilvísun í greinargerð frumvarpsins. Ráðherrann er aðeins vitnað í í tengslum við eldra loforð sitt um að spyrna gegn gullhúðun, en fær ekki tækifæri til að útskýra af hverju niðurstaðan varð þessi. Þar með hallar á þá hlið sem ákvörðunina tók. Greinin nefnir ekki neina rödd sem talar fyrir varfærninni, hvort sem það eru neytendaverndarsrök, viðhorf Fjármálaeftirlitsins eða fræðileg sjónarmið um áhættustýringu. Fyrir ritstjórnarefni er þetta verulegur ágalli; í stað þess að vera greining á báðum hliðum virkar textinn sem mótmæli við regluverki, þar sem SFF fær í raun síðasta og efnislegasta orðið. Framsetningin ýtir þannig sterkt í átt að einni niðurstöðu: að kaupaukaþakið sé skaðlegt.