Full­yrðingar og raun­veru­leikinn

Greinin er birt sem skoðun og höfundur kynntur sem rithöfundur. Á forsendum skoðanagreinar verður hún því metin á gæðum rökstuðnings og huglegri heiðarleika, ekki á heimildum í hefðbundnum skilningi. Meginveikleiki greinarinnar er sá að höfundur áskilur sér rétt til að kalla fullyrðingar andstæðinga „skáldskap" og „kjaftæði" án þess að tilgreina hvaða fullyrðingar um er að ræða eða hrekja þær efnislega. Hann krefst þess að andstæðingar sanni sín rök, en setur sjálfur fram fjölda fullyrðinga sem eru jafn óstuddar: að staða bænda muni batna, að sérlausnir í aðildarsamningum séu varanlegar, og að stjórnun sjávarútvegs verði „alltaf á Íslandi" eftir aðild. Þessar staðhæfingar eru settar fram sem víst en engin gögn, fræðilegar heimildir eða samanburðardæmi styðja þær nema einstök tilvísun í ESB-reglugerð og DV-frétt um strandveiðileyfi. Höfundur viðurkennir jafnvel sjálfur á nokkrum stöðum að hann hafi ekki þekkingu eða upplýsingar til að fullyrða um viðkomandi atriði, en dregur engu að síður ályktanir. Þessi innri mótsögn, að kenna andstæðingum um heimildaskort en sýna sjálfur þann sama skort, dregur úr sannfæringarkrafti greinarinnar. Sem skoðanaspissur er textinn of endurtekinn og ómarkvisst uppbyggður; sömu orðasambönd koma aftur og aftur. Tilvísunin í undanþágu Færeyja frá 1973 er áhugaverð og sannreynanleg, en hún stendur nánast ein sem áþreifanlegt dæmi í löngum texta. Rökstuðningurinn er því grunnur miðað við metnaðinn.