Fer full af bjart­sýni og von inn á fundinn: „Ég treysti því bara að við getum haldið á­fram á ein­hverjum tíma­punkti“

Stærsti veikleikinn er ójafnvægi í heimildum. Greinin er í raun viðtal við Guðrúnu Ágústu Guðmundsdóttur, framkvæmdastýru Samhjálpar, og gefur henni rúman vettvang til að lýsa vonbrigðum, fjárhagslegu tjóni og bjartsýni sinni. Sjónarmið kærendanna, íbúa á svæðinu, koma einungis fram í stuttri samantekt úr úrskurðinum sjálfum; enginn íbúi er spurður. Reykjavíkurborg er heldur ekki látin tjá sig, þrátt fyrir að úrskurðurinn varði ákvörðun byggingarfulltrúa borgarinnar. Þegar úrskurðarnefnd fellir úr gildi stjórnvaldsákvörðun er um verulegt réttarfarslegt atriði að ræða og eðlilegt að leita eftir svörum beggja hliða. Fyrirsögnin sjálf er tilvitnun í Guðrúnu og styrkir þá framsetningu að lesandinn eigi að samsamast Samhjálp frekar en að skilja efnislegan ágreining málsins. Jákvætt er að greinin vísar beint í úrskurðinn sem opinbert skjal og útlistar meginatriði hans, þar á meðal að nefndin féllst ekki á rök kærenda um ranga flokkun starfseminnar. Fullyrðingin um tugi milljóna í tjón er hins vegar óstudd gögnum innan greinarinnar; hún kemur eingöngu úr munni Guðrúnar án frekari staðfestingar. Þetta er vel skrifuð frétt að formi til, en hún virkar fremur sem málsvörn eins aðila en hlutlaus fréttagreining.