„Svarið finnst ekki í neinni skýrslu“
Úrdráttur úr Dagmálaviðtali við Eirík Bergmann stjórnmálafræðing um Evrópusambandsumræðuna, byggður á nafngreindum viðmælanda og beinum tilvitnunum með skýrri tilvísun í þáttinn. Framsetningin er hlutlaus og viðmælandinn sjálfur varar við svarthvítri umræðu, en fréttin gerir ekkert annað en að endursegja eigið efni miðilsins.
Heimildin er skýr og sannreynanleg: nafngreindur fræðimaður, beinar tilvitnanir, og tilgreint hvar þær voru sagðar. Lesandinn getur farið beint í Dagmál og athugað hvort úrdrátturinn sé réttur. Úrfelling innan tilvitnunar er meira að segja merkt með sviga, sem er til marks um snyrtilega umgengni við orð viðmælandans.
Að þessu sögðu er blaðamennskan hér í lágmarki. Fréttin er umritun á þætti sem miðillinn framleiðir sjálfur, án þess að nokkru sé bætt við: engu samhengi um hvar umræðan stendur núna, engri tímasetningu, engri skýringu á því hvers vegna Eiríkur er kallaður til eða hvaða afstöðu hann hefur haft áður. Fullyrðingin um tvær andstæðar hugmyndir úr sjálfstæðisbaráttu 19. aldar er söguleg túlkun sem hefði mátt setja í samhengi, þótt hún sé eðlilega á ábyrgð viðmælandans.
Jafnvægiskrafan er ekki þung í viðtalsúrdrætti og viðmælandinn hallar sér hvorki að aðildarsinnum né andstæðingum. Hitt er verra að ein rödd fær að skilgreina eðli hitamáls án þess að neinn annar sérfræðingur eða þátttakandi í umræðunni komi að. Þetta er nýtilegt en algjörlega rútínubundið; fréttin virkar fyrst og fremst sem kynning á eigin þætti.
