Íslenskukunnátta er sameiginleg ábyrgð
Formaður Félags íslenskra hjúkrunarfræðinga og formaður deildar erlendra hjúkrunarfræðinga gagnrýna í skoðanagrein að skólagjöld fyrir nemendur utan EES torveldi íslenskunám erlendra hjúkrunarfræðinga. Þær benda á misræmi milli mönnunarstefnu heilbrigðisráðuneytisins og aðgerðaáætlunar þess og skora á stjórnvöld að veita undanþágur.
Sterkasti hluti greinarinnar er samanburður tveggja opinberra skjala: mönnunarstefnan til 2030 boðar stuðning við íslenskunám, en höfundar segja aðgerðaáætlun áranna 2026 til 2027 ekki geyma eina einustu aðgerð sem fylgi því eftir. Lesandi getur flett því upp sjálfur. Þetta er rökstuðningur sem byggir á gögnum, ekki á tilfinningu. Höfundar gera jafnframt skýra grein fyrir stöðu sinni innan stéttarfélagsins.
Veikleikarnir liggja í tölunum sem vantar. Skólagjöldin eru sögð „nokkrar milljónir króna á ári“ án nákvæmrar fjárhæðar og hópurinn sem verður fyrir þeim er aðeins „stór“. Þá er vísað til rannsókna sem hafi „ítrekað sýnt“ mikilvægi tungumálakunnáttu, án þess að nefna eina einustu.
Mótrökin fá litla athygli. Hvers vegna voru gjöldin sett á? Gætu vinnuveitendur greitt námið eða býðst íslenskunám annars staðar? Höfundar nefna að stjórnvöld beiti mönnunarvandanum gegn kröfu um íslenskukunnáttu en svara þeim rökum aldrei beint. Greinin er heiðarleg og skýr hagsmunagæsla, en hún hefði orðið sannfærandi ef hún hefði glímt við sterkustu andmælin.
