„Allt útaf þessari konu sem hún hefur aldrei hitt“
Fréttin greinir frá þriðja degi aðalmeðferðar í máli Írisar Helgu Jónatansdóttur, sem er ákærð fyrir umsáturseinelti, og byggir að mestu á vitnisburði barnsmóður Garps Elísabetarsonar um áhrif málsins á dóttur þeirra. Einnig er rifjaður upp framburður fyrri daga og spurning verjanda tilgreind.
Lokaorð greinarinnar skipta mestu: verjandinn Helga Vala Helgadóttir spyr hvort ákærða hafi setið um vitnið, og svarið „Ekki svo ég viti, en hver veit“ fær að standa. Með því fær lesandinn innsýn í gagnspurningu verjanda, sem oft týnist í réttarfréttum. Orðið „meint“ í inngangi heldur réttri fjarlægð og nafnleynd vitnisins verndar barnið sem um ræðir.
Samt vantar grunnatriði: hvergi kemur fram hvort Íris Helga neitar sök eða hver vörn hennar er í heild. Játning hennar á afturkölluðum ásökunum er nefnd, en afstaða hennar til ákærunnar sjálfrar ekki. Án þess sér lesandinn aðeins aðra hlið réttarhaldanna þennan dag.
Fyrirsögnin tekur upp tilfinningaþrungnustu setningu vitnisins og athugasemd blaðamanns um að málið hafi „augljóslega“ tekið á færir frásögnina nær samúð en skýrslu. Þá blandast framburður fyrri daga saman við vitnisburð dagsins án skýrra skila. Vandað réttarfréttaefni í grunninn en með eyðum sem hefði mátt fylla.
