„Það er ekki eðlilegt að íslenskir þingmenn séu að biðja um svona upplýsingar“

Greinin byggir á beinum tilvitnunum í tvo þingmenn sem standa hvorn á sínu sviði deilunnar: Sigmar Guðmundsson úr Viðreisn rökstyður höfnunina og Diljá Mist Einarsdóttir úr Sjálfstæðisflokknum flytur sjónarmið minnihlutans. Þetta tryggir grunnhæfa jafnvægi og lesandinn fær báðar hliðar málsins. Hins vegar eru veikleikar sem vert er að nefna. Í fyrsta lagi er greinin mjög endurtekningasöm: sömu staðhæfingar um að meirihlutinn hafi hafnað beiðninni birtast bæði í byrjun og undir lok greinar, næstum orðrétt. Slík endurtekning bendir til slakrar ritstjórnar. Í öðru lagi gefur greinin lesandanum lítið samhengi; engin útskýring kemur á þingskaparlögunum sem Sigmar vísar til, hvaða lagaákvæði sé ætlað að hindra slíka beiðni, eða hvort fordæmi séu fyrir svipaðri höfnun. Þar vantar greiningarvinnu blaðamanns. Í þriðja lagi er fyrirsögnin bein tilvitnun í einn aðila málsins, sem skapar þá framsetningu að sjónarhorn meirihlutans sé í forgrunni þótt minnihlutinn fái líka rými í texta. Loks er engin óháð uppspretta, sérfræðingur eða lagamaður, fenginn til að meta hvort þingskaparlögin banni í raun slíka upplýsingaöflun, þótt það sé einmitt kjarni deilunnar.