Að halda valkostum opnum
Lokagrein í greinaflokki um Evróputengsl Íslands, birt sem ritstjórnarefni í umræðuflokki, þar sem höfundur dregur saman niðurstöður og hvetur beinlínis til „jáis“ í þjóðaratkvæðagreiðslu. Uppbyggingin er skýr og röksemdirnar raktar skipulega, en fullyrðingar um samningsvilja Evrópusambandsins eru settar fram með meiri vissu en heimildirnar í greininni standa undir.
Greinin er skoðanaskrif og skal metin sem slík. Þar er styrkurinn augljós: höfundur byggir á sex fyrri greinum, dregur saman þrjá valkosti með kostum og göllum, nefnir tilteknar lagagreinar Lissabon-sáttmálans, vísar til nýlegs viðtals við Mörtu Kos, stækkunarmálastjóra Evrópusambandsins, og til fréttar RÚV um fund Donald Tusk og Kristrúnar Frostadóttur. Samanburðurinn við Möltu og Kýpur er raunverulegt innlegg fremur en skreyting, og höfundur sýnir hreinskilni þegar hann viðurkennir að nettógjöld skýrist ekki fyrr en eftir inngöngu og að Ísland yrði líklega tortryggið aðildarríki.
Vandinn liggur í orðavalinu á veikustu punktunum. Orðið „ótvírætt“ kemur fyrir fimm sinnum, oftast um matskennd atriði: að aðstæður séu hagfelldari nú, að Þýskaland sé nákominn bandamaður, að aðild myndi bæta öryggistryggingar. Þyngst vegur að höfundur segir talsmenn Evrópusambandsins hafa „tekið af allan vafa“ um sveigjanleika í sjávarútvegs- og landbúnaðarmálum. Þetta er einmitt kjarnaágreiningur málsins, og hann er leystur með tilvísun í eitt viðtal við embættismann. Sú staðreynd að fiskveiðistjórnun er á valdsviði sambandsins og að varanlegar undanþágur eru fáar í aðildarsögunni er hvergi nefnd, ekki heldur til að hrekja hana. Norsku heimildarmennirnir tveir eru auk þess óskilgreindir eftir embætti en ónefndir.
Tímalínan, átján mánaða viðræður og tvær stjórnarskrárbreytingar innan kjörtímabils, er sett fram sem raunhæf sviðsmynd án nokkurs utanaðkomandi mats. Höfundur merkir hana reyndar með skilyrtu orðalagi, sem er honum til tekna. Heilt yfir er þetta agað og upplýsandi málsvarnarskrif sem stendur undir eigin forsendum, en hefði orðið sterkara ef sterkasta gagnrökinu hefði verið svarað í stað þess að vísa því á bug með vissuorðum.
