Er skóli þíns barns á listanum ?

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber því að meta hana á forsendum rökstuðnings og heiðarleika í rökfærslu, ekki á hefðbundnum fréttastaðli. Höfundur kynnir sig sem grunnskólakennara með yfir þrjátíu ára reynslu, sem gefur henni ákveðna faglega stöðu til að fjalla um efnið. Hún vísar í grein Morgunblaðsins og úttekt Viðskiptaráðs, en rök hennar á móti eru að stórum hluta tilfinningaleg og almenn fremur en gagnastudd. Til dæmis fullyrðir hún að fagfólkið „á gólfinu" hafi haft gögn í höndum sér, en tilgreinir aldrei hvaða gögn það eru eða hvernig þau stangast á við niðurstöður Viðskiptaráðs. Þetta veikir meginþráð greinarinnar: ef höfundur vill sýna fram á að gögn hafi ekki vantað, þyrfti hún að benda á þau sérstaklega. Líkingargáfan er góð (hráefnið „bara mjólk og brauð fyrir fimm") og vekur skilning á aðstæðum kennara, en hún er ekki rökstuðningur. Höfundur sakar Morgunblaðið um „klikkbeitu" og sundrungaráhrif, en fer ekki í efnislega gagnrýni á aðferðafræði úttektarinnar. Hún hafnar samræmdum mælikvörðum án þess að útskýra hvers vegna, umfram það að þeir „dragi börn í dilka". Hér vantar dýpt: hvað er gallinn við mælikvarðana sjálfa? Hvaða aðrar leiðir leggur hún til? Greinin er því fremur tilfinningaleg vörn stéttarinnar en vel rökstudd efnisleg gagnrýni, og sem skoðanagrein fær hún miðlungseinkunn vegna veikleika í efnislegum rökstuðningi þrátt fyrir skýra persónulega sannfæringu.