Bíla­stæði fá meira pláss en börnin

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er skýrt auðkenndur sem frambjóðandi Pírata í fjórða sæti. Gagnsæið er þar með í lagi; lesandinn veit nákvæmlega hvaðan textinn kemur og í hvaða tilgangi. Sem rökstuðningur er greinin skrifuð af tilfinningalegum þunga en byggir nánast eingöngu á endurtekinni fullyrðingu um að „enginn vilji tala um börnin." Engin gögn eru lögð fram til að styðja meginþesið: engar tölur um biðlista í barnavernd, ekkert um fjárframlög borgarinnar til félagsþjónustu, engin samanburður við fjárveitingar til samgöngumannvirkja. Andstæðan við bílastæði og börn er áhrifarík sem orðræða, en veit erfitt um annað en tilfinningalega höfðun þegar engin staðreynd er í boði til að meta hvort forgangsröðunin sé í raun eins skökk og höfundur heldur fram. Rithátturinn, með endurtekinni „það vantar" uppbyggingu, er bæði styrkur og veikleiki: hann skapar hreyfingu en gerir textann einsleitari og forspárri en gott er. Greinin nær markmiði sínu sem pólitískt ávarp, en sem skoðanagrein vantar hana efnislegan kjöl.