Leikurinn er ekki tapaður

Greinin er skoðanagrein og skal metin sem slík. Höfundur skrifar af sannfæringu og innlifun; röksemdafærslan er einföld en skýr, og kjarnaboðskapurinn, að foreldrar beri ábyrgð á lestrarvenjum barna sinna, er samkvæmur frá upphafi til enda. Styrkur greinarinnar er persónuleg tónn og hreinskilni höfundar um eigin minningu. Veikleikarnir eru þó nokkrir. Í fyrsta lagi eru sönnunargögnin eingöngu söguleg dæmi: „ég þekki fjölskyldu" og „ég hitti líka móður." Engar rannsóknir eða opinber gögn eru nefnd til stuðnings fullyrðingunum um að börn séu „lífsglaðari, rólegri og með betri einbeitingu" þegar skjánotkun er takmörkuð, þrátt fyrir að umtalsverðar rannsóknir séu til á þessu sviði sem hefðu styrkt röksemdarfærsluna. Í öðru lagi er ályktunin ýkt á köflum: setningin „ef bókin er ekki í okkar höndum, endar skjárinn í þeirra" er einföldun sem lítur fram hjá margþættari ástæðum skjánotkunar barna. Sem skoðanagrein þarf hún ekki jafnvægi milli sjónarmiða, en rökin hefðu orðið sannfærandi ef höfundur hefði vísað í a.m.k. eina staðfesta heimild. Að segja „börn eru hermikrákur" er liðug orðanotkun en setur fram umdeilda fullyrðingu sem staðreynd án nokkurs rökstuðnings. Textinn er vel skrifaður og höfundur ber kennsl á sig; sem hugvekja stendur greinin vel, en sem rökræðutexti er hún frekar þunn.