Reglugerðir ESB hafi „sérstaklega slæm áhrif á Ísland“
Endursögn úr viðtali í Sprengisandi þar sem tveir nafngreindir forstjórar, Bogi Nils Bogason og Sveinn Logi Sölvason, ræða regluverk ESB, samkeppnishæfni og gjaldmiðilsmál. Frásögnin er rétt eignuð, bein tilvitnun notuð og hljóðupptaka fylgir. Á móti kemur að engin rödd utan viðmælendanna kemst að um mál sem eru bæði umdeild og pólitísk.
Það sem greinin gerir rétt er einfalt en skiptir máli: heimildarmenn eru nafngreindir, viðhorf þeirra eru sett fram í viðtengingarhætti („hafi“, „setji“, „stuðli“) svo lesandi sér að um mat viðmælenda er að ræða, og upptakan sjálf er tengd við fréttina. Lesandinn getur sannreynt hvert orð. Það er meira en margar endursagnir úr eigin útsendingum bjóða.
En eftirvinnslan vantar. „Nýleg skýrsla sýni fram á að samkeppnishæfni Evrópu sé á fallandi fæti“ er látið standa ónefnt; blaðamaðurinn hefði getað nefnt skýrsluna og hvaðan hún kemur með einni setningu. Sömuleiðis er talað um „sérlausn næstu þrjú árin“ án þess að lesandi fái að vita hvaða regluverk er undir eða hver veitti lausnina. Þetta eru staðreyndaupplýsingar sem hægt var að fylla út án viðbótarviðtala.
Alvarlegasta gatið er þó raddflóran. Fullyrðingin um að laun séu hækkuð „langt umfram það sem útflutningsgreinarnar þola“ er bein gagnrýni á íslenska vinnumarkaðsmódelið og þar með á samningsaðila sem enginn spurði. Sama gildir um regluverk ESB: enginn frá stjórnvöldum, stéttarfélögum eða þeim sem verja regluverkið fær orðið, hvorki með svari né með samhengi frá blaðamanni. Á umdeildu pólitísku sviði rétt fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu er það ekki smáatriði.
Niðurstaða: rétt eignuð, sannreynanleg en einhliða endursögn. Formið er lögmætt, en fréttin er borin fram án nokkurs viðnáms og fyrirsögnin lyftir sterkustu setningu annars viðmælandans upp sem meginboðskap. Nægilegt til að teljast trúverðugt, en þunnt.
