Hvenær hættum við að vera þjóð?
Skoðunargrein þingmanns Sjálfstæðisflokksins um niðurstöður PISA í lesskilningi, birt sama dag og tölurnar komu út. Kjarnatalan, 44% fimmtán ára nemenda undir grunnfærni, er sótt í nafngreinda og sannreynanlega heimild. Röksemdafærslan er skýr en greiningin á ábyrgð er óþægilega óljós og lausnirnar frestast til næstu greinar.
Greinin er birt í skoðanadálki og verður því metin á forsendum röksemda, ekki heimildabalans. Þar stendur hún sig að hluta: talan um 44% og fullyrðingin um mesta afturför allra OECD-ríkja frá aldamótum eru rakin til PISA, sem er opin og sannreynanleg heimild. Vitnisburður Vigdísar er hins vegar settur fram án tíma eða samhengis, sem er slöpp umgengni við tilvitnun sem á að bera þunga upphafsins.
Stærsta veilan er hugmyndafræðileg hálfleið. Höfundur talar um „vanrækslu“, „meðvirkni með kerfinu“ og að enginn hafi axlað ábyrgð, en nefnir hvergi hverjir hafa mótað menntastefnuna á þessum aldarfjórðungi. Þingmaður flokks sem hefur setið í ríkisstjórn stóran hluta þess tíma kemst ekki hjá því að svara þeirri spurningu, ekki síst þegar hann er sjálfur fyrrverandi skólastjóri. Ábyrgðin verður að ópersónulegu kerfi.
Loforðið um að leiðirnar séu „vel færar og hafa þegar verið farnar annars staðar með frábærum árangri“ er sett fram án eins einasta dæmis. Að fresta öllum úrræðum til næstu greinar gerir þessa að hreinni ástandslýsingu.
Starfstitill og flokkstengsl eru uppgefin, sem er rétt gert.
