Sigmundur Ernir skrifar: Flóttinn úr Sjálfstæðisflokknum

Greinin er augljóslega skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Sigmundur Ernir ber fram skýra afstöðu og rökstyður hana með tilvísunum í þróun fylgiskannana, flokkaskipti þekktra sjálfstæðismanna og stefnubreytingar flokksins. Styrkur greinarinnar felst í fjölbreyttum dæmum: hann nefnir borgarfulltrúa, sveitarstjórnarmenn og eiginmenn fyrrverandi þingmanna sem hafa skipt um flokk, þótt hann nefni engan þeirra á nafn, sem veikir sannreynanleikagildi fullyrðinganna nokkuð. Röksemdafærslan um EES-samninginn og Evrópustefnu flokksins er áhugaverð; hann vísar í ummæli „núverandi og fyrrverandi formanna" en tilgreinir hvorki nöfn né tilvísanir, sem gerir lesandanum erfitt að sannreyna þessa staðhæfingu sjálfstætt. Sem skoðanagrein þarf hún ekki jafnvægi milli sjónarmiða, en rökstuðningurinn hefði orðið sannfærandi ef hann hefði nefnt a.m.k. eitt eða tvö dæmi á nafn, til dæmis tilteknar fylgiskannanir eða ákveðin flokkaskipti. Framsetningu mætti gagnrýna fyrir nokkuð einhæfa ramma: Sjálfstæðisflokkurinn er sýndur nær eingöngu sem fall og missir, án þess að viðurkenna mögulega varnarlínu eða röksemdir forsvarsmanna flokksins. Stíllinn er vel skrifaður og ber vott um rétorískan metnaðar, en innihaldið byggir meira á yfirlýsingum en heimildum.