Fjölmiðlakreppan: Lýðræðishalli en ekki bara rekstrarvandi
Skoðanagrein formanns stjórnar Ríkisútvarpsins þar sem hann hafnar því að RÚV þrengi að auglýsingamarkaði og kennir erlendum tæknirisum um markaðsbrest í íslenskri fjölmiðlun. Greinin styðst við tölur sem sagðar eru frá Hagstofunni og setur útvarpsgjaldið í samanburð við erlendar streymisáskriftir. Rökin eru skýr en samanburðurinn valinn með hagstæðum hætti.
Hagsmunatengsl höfundar eru upplýst, en fyrst í síðustu línu: formaður stjórnar RÚV skrifar vörn fyrir RÚV. Það er lögmætt framlag til umræðunnar og Vísir merkir greinina sem skoðun, en lesandinn hefði átt að vita þetta strax, ekki eftir tvö þúsund orð.
Kjarnarökin standa ekki alveg undir sér. Höfundur hrekur „goðsögnina“ um að RÚV sjúgi til sín auglýsingafé með því að reikna hlut stofnunarinnar af heildarmarkaði sem inniheldur erlendu risana, tæp 8 prósent. En gagnrýnin sem hann svarar snýr að innlenda markaðnum, þar sem hluturinn er allt annar. Tölurnar eru innbyrðis samhljóða og eignaðar Hagstofunni, sem er nafngreind heimild, en engin tiltekin skýrsla eða ártal fylgir og fullyrðingin um að 70 prósent heimila séu með Netflix hangir í lausu lofti.
Samanburðurinn á útvarpsgjaldi einstaklings við heimilisáskrift að Netflix er sömuleiðis hallur; auglýsingatekjur RÚV eru ekki teknar með í dæmið. Tillagan um að banna opinberum stofnunum að auglýsa á erlendum miðlum er lögð fram án þess að nefna hindranir í EES-rétti. Sterkasti hluti greinarinnar er umfjöllunin um fækkun blaðamanna á móti fjölgun almannatengla; þar er greiningin bæði skýr og ómótsagnakennd.
