Aukið ofbeldi meðal yngri ungmenna

Greinin er í eðli sínu endursögn á sjónvarpsþætti Kastljóss, sem þýðir að frumfréttavirðið er takmarkað; um er að ræða endurpökkun efnis frá eigin húsi RÚV. Engu að síður er heimildunum vel lýst: nafngreindir samfélagslögreglumenn (Unnar Þór Bjarnason og Dóra Kristný Gunnarsdóttir) og sérfræðingur (Soffía Ámundadóttir) mynda þrjár aðskildar raddir. Tölulegar upplýsingar um 188 grunaða ólögráða einstaklinga og samanburður við meðaltal eru gefnar upp sem bráðabirgðatölur lögreglu á höfuðborgarsvæðinu, sem gerir þær sannreynanlegar í meginatriðum. Dóra bendir sjálf á þann fyrirvara að aukning tilkynninga þurfi ekki endilega að þýða aukningu í ofbeldi; þessi varkárni er fagleg og eykur trúverðugleika. Helsti veikleiki greinarinnar er skortur á andstæðum röddum eða jafnvægi. Enginn fulltrúi ráðuneytis eða sveitarfélaga fær að svara þeirri gagnrýni Soffíu að aðgerðir hafi „frosið í kerfinu" og að pólitík flækist fyrir. Þessi fullyrðing stendur án mótvægis, sem veikir fréttamennsku þar sem greinin er birt sem ritstjórnarefni en ekki skoðun. Einnig er vitnað í „nýlega skýrslu" sem unnin var fyrir Samtök sveitarfélaga á höfuðborgarsvæðinu án þess að nafn hennar eða útgáfutími sé tilgreindur, sem torveldar sannreyningu. Framsetningin hallast nokkuð á eitt sjónarmið, þar sem flestar raddir segja sama söguna um vaxandi vanda, án þess að kerfið fái talsvert rými til svara. Fréttamennskan er samt ágæt í grunninn; heimildir eru nafngreindar og tölur staðfestanlegar, en jafnvægisgallinn dregur úr trausti.