Mikil­vægar stað­reyndir um lög um brottfararstöð

Greinin er birt sem skoðun og á að meta sem slíka. Höfundur er gagnsær um stöðu sína sem forseti ungliðahreyfingar Samfylkingarinnar, sem er jákvætt. Vísan í 105. grein útlendingalaga og í vistunartímamörk laganna gefur lesandanum sannreynanlegan grunn; þetta er betra en margar skoðanagreinar sem halda fullyrðingum fram án nokkurra tilvísana. Það sem veikir rökstuðninginn er þríþætt. Í fyrsta lagi er fullyrðingin um að öll Schengen-ríki hafi „komist að þeirri niðurstöðu að brottfararstöð stangist ekki á við barnasáttmálann" óstudd og of einföld; raunin er sú að nokkur þessara ríkja hafa sætt harðri gagnrýni alþjóðlegra eftirlitsaðila einmitt vegna vistunar barna, og Barnasáttmálanefnd SÞ hefur gagnrýnt framkvæmd þeirra. Höfundur notar þessa samanburðarröksemd sem lokaþyngd en skilur eftir veigamikla gagnrýni óáréttaða. Í öðru lagi er framsetningin á gæsluvarðhaldi útlendinga í fangelsum sem eina fyrri úrræðinu háð einni röksemd, þar sem engar heimildir eru nefndar um hversu oft slíkt hafi átt sér stað eða undir hvaða kringumstæðum. Í þriðja lagi er tónn greinarinnar á stundum meira pólitískt vörnarræða en gagnrýnin greining: setningin um að „orðræða á þann veg … dæmir sig sjálf" er upphrópun fremur en rök og dregur úr þeirri hlutlægni sem höfundur segist sækjast eftir. Sem skoðanagrein er þetta þokkalega vel saman sett en hefði verið sannfærandi ef höfundur hefði tekist á við öflegustu gagnrökin í stað þess að afgreiða þau sem ýkjur.