Pétur Marteinsson: Valið stendur milli þess hvort við viljum líkjast Houston eða Kaupmannahöfn

Greinin birtist sem ritstjórnarefni en er í raun óbreytt kynningarviðtal við frambjóðanda fyrir sveitarstjórnarkosningar. Viðmælandinn fær nær ótakmarkað rými til að setja fram sína pólitísku framtíðarsýn um samgöngur og borgarskipulag, og spyrjandinn tekur virkan þátt í að styrkja skilaboðin: „sem eru afskaplega hvimleiðar borgir, verður að segjast" er dæmi um hvernig viðmælendur eru leiddir frekar en krafðir svara. Engin gagnrýnin spurning er borin upp; ekkert er rætt um kostnað borgarlínu, hvaða gagnrýni hefur komið fram frá öðrum framboðum eða sérfræðingum, eða hvort samanburðurinn við Houston sé málefnalegur. Fullyrðingar eins og sú að Reykjavík sé „einhver dreifðasta borg sem þekkist" eða tölur um mannfjöldaþéttleika standa algjörlega án tilvísunar í gögn sem lesandinn gæti kannað. Stór hluti viðtalsins snýr að fótboltaferli Péturs, sem getur vel átt heima í persónuviðtali en dregur úr efnislegu innihaldi um stefnumál. Á kosningatímum ber blaðamaður sérstaka ábyrgð á að spyrja erfiðra spurninga og gefa öðrum sjónarmiðum rými; hér er það ekki gert. Greinin virkar sem ógreiddur kosningaauglýsing frekar en fréttamennska.