Aukin hætta í fullum fangelsum og gæsluvarðhaldsfangar látnir lausir

Fréttinni er ábótavant á nokkrum sviðum. Í fyrsta lagi er aðeins ein nafngreind heimild notuð, Harpa Lilja Vernharðsdóttir, sem talar fyrir hönd fangavarða. Enginn fulltrúi dómsmálaráðuneytisins, Fangelsismálastofnunar eða lögreglu fær að koma sínu fram, sem er verulegur brestur á jafnvægi í frétt sem fjallar um kerfislegan vanda og kallar óbeint á aukið fjármagn og nýjan fangelsisbúnað. Í öðru lagi er talan 718 manns á biðlista sett fram sem staðreynd án þess að vísað sé til ákveðinnar heimildar eða opinberra gagna; lesandinn getur ekki staðreynt þessa tölu. Þriðja atriðið snýr að innsæti: fullyrðingin um að „dæmi eru um að dómar fyrnist á meðan beðið er" er alvarleg en engin dæmi eru nefnd og engin gögn stuðla að henni. Að lokum er framing frekar einhliða; fyrirsögnin og uppbygging greinarinnar draga lesandann mjög í átt að einni ákveðinni niðurstöðu, nefnilega að byggja þurfi nýtt fangelsi, án þess að aðrar lausnir eða sjónarhorn séu könnuð. Fréttamennska af þessu tagi þyrfti í það minnsta svör frá Fangelsismálastofnun og ráðuneytinu til að teljast viðunandi.