„Það reikna allir með að ég sé að nota þetta sem ein­hvern stökk­pall“

Greinin er birt sem ritstjórnarefni undir flokknum „Lífið" en er í raun pólitískt kynningarviðtal við oddvita meirihlutaflokks í borgarstjórn. Það er mikilvægt að greina þetta: viðtalið veitir Björgu óhindraðan vettvang til að setja fram pólitísk skilaboð, til dæmis um hagræðingu, leikskólamál og hundrað daga áætlun, án þess að ein einasta fullyrðing sé prófuð. Þegar hún segir að Reykjavíkurborg sé „með allt í botni" hvað varðar gjöld og útsvar, er það pólitísk staðhæfing sem auðvelt væri að yfirfara með opinberum fjárhagsgögnum, en blaðamaðurinn spyr ekki frekar. Sama gildir um fullyrðinguna um myglu í leikskólum; hvergi er vísað til úttekta, talna eða skýrslna sem styðji umfang vandans. Sem viðtal við persónu í „Lífið"-flokki mætti færa rök fyrir því að þetta sé léttara snið. En efnislega snýst greinin næstum eingöngu um borgarstjórnarmál og fjármálastefnu; þá á lesandinn skilið að blaðamaðurinn setji fram einhverja gagnrýna spurningu eða leggi til samanburð við fyrri meirihluta. Spyrillinn, Sindri Sindrason, leggur einungis upp mjúkar og opnar spurningar, og raddflóra greinarinnar er alfarið einsleitt: ein heimild, engin andsvör frá stjórnarandstöðu, foreldrahópum eða sérfræðingum. Greinin virkar fremur sem sýningargluggi flokksins en sem sjálfstæð fréttamennska. Þótt viðtalsformið sem slíkt gefi svigrúm til einstaklingskynningar, réttlætir það ekki að allar pólitískar staðhæfingar fari óprófaðar í gegn.