Tók fjögur ár að slá föstu að sam­ræði við barn væri nauðgun

Mest áberandi veikleiki greinarinnar er algjör skortur á sjónarhorni hins ákærða eða verjanda hans. Þótt málið snúist um dóm sem felldur var og niðurstaðan sé opinber staðreynd, er um að ræða frétt þar sem tiltekinn einstaklingur er sakfelldur; grundvallarregla réttarfréttamennsku er að hafa samband við verjandann og bjóða viðbrögð. Ekkert slíkt kemur fram, hvorki sem bein tilvitnun né yfirlýsing um að leitað hafi verið eftir svörum. Greinin byggir á tveimur nafngreindum heimildum, Drífu Snædal talskonu Stígamóta og Kolbrúnu Benediktsdóttur varahéraðssaksóknara, en tilvitnun í Kolbrúnu er endurnotuð úr eldri frétt Vísis og segir ekkert um afstöðu ákæruvaldsins til nýjasta dómsins. Þar með er raddflóra greinarinnar einsleit; báðar raddir segja í raun sama: að dómurinn sé réttur og barnið hafi ekki getað veitt samþykki. Framsetning fyrirsagnar og meginmáls gefur sterklega til kynna að niðurstaðan hafi átt að vera augljós frá upphafi og að dómskerfið hafi brugðist. Sú túlkun kann vel að eiga rétt á sér, en blaðamaðurinn leggur hana fram sem staðreynd frekar en mat, án þess að nefna hvort Hæstiréttur hafi haft lögfræðilegar ástæður til að krefjast nánari mats á þroska barnsins. Tímalínan er vel framsett og sannreynanleg í opinberum dómaskrám, sem er styrkur. Greinin veitir þó engan lagalegan bakgrunn um hvers vegna þroskamat var talið nauðsynlegt, sem hefði gefið lesandanum betri forsendur til að skilja deiluefnið.