„Hann er bara dáinn“: Telur að mis­tök hafi verið gerð hjá Neyðarlínunni

Ítarleg tímalína, mínútu fyrir mínútu – frá fyrsta símtali kl. 14:50 þar til endurlífgun var hætt kl. 16:03 – grundvallar fréttaflutninginn á sannanlegum staðreyndum og fréttastofan staðfestir að hún hafi afrit af upptökum neyðarsímtalanna. Þessi sönnunargagnastoð aðgreinir fréttina frá einfaldri kvörtunarsögu. Bæði lögmaður fjölskyldunnar, Friðjón B. Gunnarsson, og forstjóri Neyðarlínunnar, Jón Svanberg Hjartarson, eru nafngreindir og haft er beint eftir þeim, sem gefur fréttinni raunverulega tvíhliða uppbyggingu í stað táknrænnar athugasemdar á borð við „náðist ekki í“. Svar forstjórans – að kvartanir séu aðeins fimm til sjö á ári á móti 650 símtölum daglega og að hver og ein sé yfirfarin – er efnislegt og í greininni er enn fremur greint frá því að yfirlæknirinn sem fór yfir símtölin hafi ekkert athugavert fundið við meðhöndlun málsins, sem er verulegt mótvægi við fullyrðingar lögmannsins. Hvar fréttaflutningurinn hefði mátt vera sterkari: ekki er leitað til óháðs sérfræðings í læknisfræði um hvort lýst einkenni (grár í andliti, gat ekki andað, hætti að tala) hefðu átt að kalla á hærri forgangsflokkun samkvæmt stöðluðum verklagsreglum um forgangsröðun. Fullyrðing lögmannsins um að F3 hafi verið röng flokkun er sett fram samhliða vörn Neyðarlínunnar en lesandinn hefur engan óháðan grundvöll til að dæma um hvor hefur rétt fyrir sér. Þótt fyrirsögnin vitni í átakanleg orð sambýliskonunnar og framsetningin hallist að sjónarhorni fjölskyldunnar – frásögn lögmannsins er ráðandi í tveimur þriðju hlutum greinarinnar – gætir Friðjón þess sjálfur að taka fram að það hafi ekki verið tryggt að maðurinn myndi lifa af og í greininni er niðurstaða innri endurskoðunar um að ekkert hafi verið athugavert tekin með. Sú heiðarlega framsetning mildar það sem hefði auðveldlega getað orðið einhliða málsvörn. Í heildina er þetta vandað verk, en rúm hefði verið fyrir eina rödd í viðbót.