Kolbrún Bergþórsdóttir skrifar: Hræðslan við 29. ágúst

Greinin er birt undir merkjum fastapenna, sem er í eðli sínu skoðanavettvangur. Hún á því ekki að mælast á sama mælikvarða og fréttastarf. Sem skoðanagrein er hún þó frekar einsleit í rökstuðningi: kjarnaþráðurinn er sá að nei-hliðin sé „tryllt" og „hrædd" en já-hliðin yfirveguð, og það er nánast eina röksemdafærslan sem boðið er upp á. Dagur B. Eggertsson er nefndur til sögunnar sem fyrirmynd um yfirvegaðan málflutning, en ekkert efnislegt er greint frá um afstöðu hans eða rök, sem veikir tilvísunina. Aftur á móti er Guðni Ágústsson beintilvitnað og orð hans notuð sem dæmi um ólðun: þetta er þó næstum eina staðfesta tilvísunin í greininni. Þegar höfundur segir að þjóðaratkvæðagreiðslan snúist um viðræður en ekki aðild, er það lögmæt túlkun á spurningunni, en greinin fer aldrei í saumana á því af hverju andstæðingar sjá málið öðruvísi eða hvaða rök þeir færa fram; þess í stað er þeim vísað á bug sem tilfinningaríkum. Slíkt dregur úr sannfæringarkrafti pistilsins. Greinin virkar betur sem hvellur en sem rökræða, og gagnagrunnurinn undir fullyrðingum eins og að ESB-andstæðingar séu „á móti betri lífskjörum" er enginn; þar er um rökvillu að ræða sem vert væri að forðast jafnvel í skoðanagrein. Sem heild er þetta hefðbundinn pistill með skýru sjónarhorni, en hugsanaleg sannfæring pistilsins er veikluð af einhæfri nálgun og slakri efnislegri undirbyggingu.