Það sem mun sökkva okkur

Greinin er birt sem skoðun, og verður metin á þeim forsendum. Höfundur opnar á áhrifaríkan hátt með tilvitnun í David Attenborough úr viðtali við Anderson Cooper; viðtalið er sannreynanlegt og gefur grein gott upphaf. Rökstuðningurinn er skýr og innbyrðis samkvæmur: fullyrðingar um alþjóðlegt eðli loftslagsbreytinga, farsótta og fjármálakreppa eru almennt viðurkenndar staðreyndir sem þarfnast ekki sérstakrar heimildar. Tilvísunin í EES-samninginn og stöðu Íslands gagnvart evrópskum reglum er málefnaleg og sannreynanleg. Það sem veikir greinina sem skoðanapistil er einsleitt sjónarhorn. Höfundur viðurkennir stuttlega að alþjóðastofnanir þurfi umbætur, en veitir engum rými til að útskýra af hverju efasemdir um alþjóðlegt samstarf geta verið rökréttar; einangrunarstefna, þjóðernishyggja og varkárni gagnvart yfirþjóðlegum stofnunum eru allar lagðar í sama hólf. Fullyrðingin um að „saga síðustu áratuga" sýni yfirburði þeirra sem taka virkan þátt stendur án dæma eða gagna, sem veikir annars vel uppbyggða röksemdafærslu. Greinin nefnir Trump og Pútín í sömu andrá sem dæmi um sama fyrirbæri, sem er einfölduð framsetning á mjög ólíkum pólitískum veruleikum. Sem skoðun er þetta vel skrifuð og skýr, en hefði orðið sannfærandi ef höfundur hefði tekist á við sterkustu gagnrökin í stað þess að víkja þeim til hliðar.