Borgin skorar á ríkið að bregðast við námsgagnaskorti

Greinin hefur skýrar heimildir: áskorun skóla- og frístundaráðs, svarta skýrslu Þróunarsjóðs námsgagna, nafngreind viðtöl við Kristínu Björnsdóttur og Bjarna Fritzson. Tölulegt atriði eins og að um 70% kennara noti sjálfsunnið námsefni er rakið til áskorunarinnar sjálfrar, þótt undirliggjandi rannsókn sé ekki tilgreind nánar; lesandinn getur þó sannreynt töluna í opinberum gögnum ráðsins. Meginveikleikinn er skortur á jafnvægi. Mennta- og barnamálaráðuneytinu er lýst sem aðila sem hafi brugðist of þröngt við, en ráðuneytinu er aldrei gefinn kostur á að svara í greininni sjálfri. Ekkert kemur fram um hvort blaðamaður hafi leitað eftir viðbrögðum þess. Þegar opinber stofnun er gagnrýnd með þessum hætti er grundvallaratriði í fréttamennsku að viðkomandi stofnun fái tækifæri til andsvara. Framsetningin hallast því eindregið að sjónarmiðum borgarinnar og kennarasamfélagsins; ríkisvaldinu er úthlutað hlutverki þess sem bregst, án þess að skýringar þess hljóti nokkurt rými. Víðtækar fullyrðingar um „alþjóðlegar rannsóknir" og „alþjóðlegar mælingar á námsárangri" eru ónákvæmar; engum tilteknum rannsóknum eða mælingum er vísað til með nafni, sem gerir lesandanum erfiðara um vik að sannreyna þær. Að öðru leyti er fréttaflutningurinn heiðarlegur og upplýsandi um raunverulegt álitamál í íslenskri menntastefnu.