Þegar ís­lenskir em­bættis­menn aug­lýsa ís­raelskt njósna­fyrir­tæki

Greinin er birt sem skoðun og höfundar eru nafngreindir sem meðlimir Félags Ísland-Palestínu; þetta gagnsæi er jákvætt. Kjarni málsins, að starfsmenn héraðssaksóknaraembættisins komi fram í kynningarefni Cellebrite, byggir á frétt Vísis og svari Ólafs Þórs Haukssonar, sem gefur lesandanum sannreynanlegt upphafspunkt. Höfundar vísa í alþjóðlegar heimildir, til dæmis skýrslu B'tselem, skýrslu SÞ og yfirlýsingu CPJ, auk umfjöllunar New York Times, sem styrkir rökstuðninginn þótt tilvísanirnar séu víðtækar frekar en nákvæmar. Veikleikarnir eru þó nokkrir. Fullyrðingin um að Cellebrite hafi „bein tengsl við þjóðarmorðið á Gaza" er sett fram sem staðreynd strax í upphafi, en samkvæmt Alþjóðadómstólnum er meint þjóðarmorð enn til rannsóknar; greinin skilur ekki á milli lögfræðilegrar stöðu og eigin niðurstöðu. Málsgreinin sem lýkur á „áfellisdómur sem mun fylgja nöfnum þeirra um ókomna tíð" er harkalegur persónulegur dómur á nafngreinda opinbera starfsmenn, og hvergi í greininni er viðhorf þeirra sett í samhengi umfram þá stuttu athugasemd Ólafs úr frétt Vísis. Tilvitnað er í myndbandið í gæsalöppum sem settar eru í munn þess („Sjáiði…"), en þar er um uppspuna höfunda að ræða, ekki raunverulega tilvitnun. Það er álíka villandi og röng tilvitnun. Rökstuðningurinn er vel uppbyggður innan þess ramma sem höfundar velja sér, en framsetningin ýtir á mörk þess sem skoðanagrein stenst: fullyrðingar eru settar fram sem óumdeilanlegar staðreyndir og andstæðu sjónarmiðin vantar alfarið. Sem málflutningsgrein er þetta kröftugt, en þá hugvitsemd sem skoðanagrein krefst, til dæmis viðurkenningu á því að löggæslustofnanir um allan heim nota Cellebrite í eðlilegum rannsóknum, vantar í greinina.