Regluverkið kallað „blýþung gullhúðun“

Greinin er í raun stikill eða kynning á lengri umfjöllun í prentútgáfu blaðsins, sem skýrir að hluta hvers vegna hún er einsleit í uppbyggingu. Engu að síður er framsetningin vandamál: fjórir atvinnulífsaðilar eru nefndir sem sendendur erindis til dómsmálaráðherra, en enginn þeirra er nafngreindur sem samtök, og ráðuneytið fær enga rödd í fréttinni. Sú staðhæfing að „við því hefur ekki verið orðið" stendur algjörlega án mótvægis; lesandinn veit ekki hvort ráðuneytið hefur verið beðið um andsvör eða hvort erindið er nýlegt. Tveir viðmælendur, Jón Trausti Ólafsson og Friðrik Ingi Friðriksson, lýsa báðir sömu sjónarmiðum og hvorugur er spurður áleitnari spurninga um hvort reglurnar hafi skilað árangri í baráttunni gegn peningaþvætti. Fullyrðing Jóns Trausta um að Ísland sé eina landið í Evrópu þar sem bílasölur falli undir svo strangar reglur er stór en stendur án nokkurra gagna eða tilvísunar. Kostnaðarfullyrðingin um „tugi milljóna" vegna 7.800 áreiðanleikakannana er ekki studd nánari sundurliðun. Þrátt fyrir að greinin sé stutt og vísi í ítarlegri umfjöllun í prentútgáfu, hefði blaðið þurft að sýna lágmarksaðhald: annaðhvort sækja svör hjá ráðuneytinu eða geta þess skýrt að leitað hafi verið eftir andsvörum. Framsetningin er einhliða og nálgast málsvörn frekar en fréttaflutning.