Hvenær verður nóg nóg?
Skoðanagrein eiganda lítils ferðaþjónustufyrirtækis sem tekur saman þau gjöld sem hafa lagst á reksturinn frá 2017 og spyr hvar mörk auðlindagjalda liggi. Röksemdafærslan er óvenju áþreifanleg og höfundur gengst við eigin hagsmunum, en tölurnar eru sjálfgefnar og samanburðurinn við smábátaútgerð stenst illa nánari skoðun.
Greinin er birt undir skoðanamerki Vísis, og styrkur hennar liggur í því sem sjaldgæft er í slíkum pistlum: höfundur leggur fram eigin rekstrartölur, gjald fyrir gjald, og reiknar sjálfur út að álögurnar séu um 4,4% af veltu. Hann dregur ekki undan niðurstöðu sem vinnur gegn honum. Það er hreinskilni sem á að teljast til tekna.
Veikleikinn er að allar tölurnar eru frá einum hagsmunaaðila og ósannreynanlegar innan greinarinnar. Enginn viðmiðunarpunktur fylgir: hvað greiða sambærileg fyrirtæki í öðrum atvinnugreinum, og hvernig lítur þetta út við hlið lægra virðisaukaskattsþreps ferðaþjónustunnar? Fullyrðingin um fækkun skemmtiferðaskipa á Djúpavogi er sett fram án nokkurrar tilvísunar og er auk þess utan við kjarna málsins.
Samlíkingin við smábátaútgerð er lipur en heldur ekki. Sjávarútvegurinn greiðir veiðigjald sem er reiknað út frá afkomu, og sá samanburður hefði getað styrkt spurningu höfundar um hvernig réttmætt auðlindagjald er metið. Í staðinn er hann notaður eingöngu til að sýna ójöfnuð. Lokaspurningarnar um skilgreiningu og mörk eru samt gildar og eiga fullt erindi.
