Ein­eltis­sam­félagið Ís­land – um­fjöllun Berlingske Tidende um Ís­land

Greinin er skoðanagrein og á því ekki að mælast á sama kvarða og fréttaflutningur hvað varðar jafnvægi eða fjölda heimilda. Hún nýtir þó eina tölfræðilega fullyrðingu, um 49.000 íslenska ríkisborgara erlendis og 13,2% hlutfall, sem vísað er í með óljósum hætti: „samkvæmt gögnum sem vitnað var til árið 2023" án þess að nefna hvaða gögn eða hvaða stofnun. Þar með er lesandinn ekki í aðstöðu til að sannreyna þessa tölu sjálfstætt, sem er veikleiki þegar hún er notuð sem lykilstoð fyrir meginrök greinarinnar um brottflutning sem félagslegt viðbragð. Ennfremur er meginþráðurinn, umfjöllun Berlingske Tidende, aldrei útskýrður nánar: engin tilvitnun, engin dagsetning greinar, ekkert efnislegt úrdráttur úr dönsku umfjölluninni. Höfundur vísar til hennar sem upphafspunkts en segir lesandanum í raun ekkert um hvað Berlingske sagði. Þetta gerir fyrirsögnina villandi; greinin er ekki um umfjöllun Berlingske heldur um eigin sýn höfundar. Fullyrðingar um tvöfalt kerfi í dómskerfinu, lögreglunni og heilbrigðiskerfinu eru settar fram sem staðhæfingar án eins einasta dæmis eða tilvísunar. Þingmaður er nefndur á dulinn hátt sem „gagnrýnin rödd" sem ekki megi treysta, en hann er ekki nafngreindur, og fyrri grein höfundar sem vísað er til er ekki tengd. Sem skoðanatexti er rökstuðningurinn samkvæmur í sinni afstöðu, en hann treystir of mikið á tilfinningalega sannfæringu og of lítið á sannreynanlegar staðreyndir, sem veikir hann sem rökræðuframlag. Að nota enskt orð eins og „blacklista" í íslenskum texta er líka óvenjulegt og bregður ljósi á ritstjórnarlega yfirferð.