Hver borgar fyrir auknar strand­veiðar?

Greinin er skoðanagrein og skal metin sem slík: á röksemdafærslu, gagnsæi og heiðarleika. Styrkur hennar liggur í því hversu vel höfundar staðsetja sig; þeir eru framkvæmdastjórar fyrirtækja sem verða beinlínis fyrir áhrifum frumvarpsins og gera grein fyrir því í undirskrift. Þannig getur lesandinn metið hagsmunastöðuna sjálfur. Röksemdafærslan er studd áþreifanlegum tölum: 70 manns á Drangsnesi, 15 störf við beitningu, sjö áhafnarmeðlimir á þremur bátum, sex byggðaaðgerðir sem fækka í fjórar. Þessar tölur virðast koma úr eigin rekstrarþekkingu höfunda, sem er eðlileg heimild í þessari tegund greina, þótt ekki sé vísað í opinbera skýrslu eða gögn Byggðastofnunar til staðfestingar. Það sem dregur úr greininni er einhæfni röksemdafærslunnar. Höfundar fjalla ekki um hver rökin eru fyrir frumvarpinu, hvers vegna ráðherra telur auknar strandveiðar nauðsynlegar, eða hvort önnur byggðarlög gætu hagnast af breytingunni. Fullyrðingin um að breytingin auki strandveiðar aðeins um „1–2 daga á landsvísu" er lykilatriði sem lesandinn getur ekki sannreynt án frekari heimilda. Upptalning á byrðum sem sjávarútvegsfyrirtæki hafa þolað (hækkað veiðigjald, kolefnisgjald o.s.frv.) er sett fram án tilvísana í upphæðir eða hlutföll, sem veikir sönnunargildi hennar. Þrátt fyrir þessa annmarka er greinin vel skipulögð og heiðarleg um hagsmunastöðu höfunda, sem er lykilatriði í skoðanagrein.