Brjóstagjöf er svoddan streð…
Skoðunargrein á Vísi þar sem höfundur gagnrýnir að móðurhlutverkinu sé lýst með orðfæri vinnu, strits og arðráns. Röksemdafærslan er heiðarleg og hófstillt en hvílir á einni fyrirsögn sem höfundur viðurkennir að hafa ekki lesið greinina á bak við, og andmælendurnir eru hvergi nafngreindir.
Greinin er birt sem skoðunarefni og er metin sem slík. Kveikjan er fyrirsögn í The Times sem höfundur segir hreint út að hafi verið á bak við greiðsluvegg. Sú hreinskilni er til fyrirmyndar, en hún afhjúpar um leið veikleikann: viðmælandinn er fyrirsögn, ekki rök. Alison O'Connor fær aldrei að tala.
Uppbyggingin er annars óvenju sanngjörn miðað við efnið. Höfundur viðurkennir brjóstabólgu, ónóga mjólk og konur sem geta alls ekki haft börn á brjósti, og gengst við því að gildar ástæður séu fyrir því að meta ólaunaða heimilisvinnu til fjár. Hún fellur ekki í þá gryfju að stilla upp öðru gegn hinu.
Þyngsta brotalömin er sú að meginfullyrðingin, að þessi orðaforði sé orðinn ráðandi í umræðunni, er hvergi studd. Engin nafngreind fræðikona, engin bók, engin könnun. Þegar höfundur talar um „sérkennilega arfleifð femínismans“ er andstæðingurinn smíðaður úr almennum hugtökum frekar en úr tilvitnunum sem lesandi getur flett upp. Persónuleg reynsla af þremur börnum ber ekki þá alhæfingu ein.
Stíllinn er hlýr og myndirnar sterkar. Rökin þyrftu heimild.
