Ef þetta er sam­særi, þá er ég greini­lega að gera þetta vit­laust

Sem skoðanagrein á þetta að metast út frá gæðum röksemdafærslu og heiðarleika, ekki jafnvægi heimilda. Höfundur kemur skýrt fram sem verkefnastjóri hjá Íslenskum stöðlum, sem er mikilvægt gagnsæi; lesandinn veit strax hvaðan sjónarhorn hans kemur. Kaldhæðnin er áhrifarík og vel útfærð: hann leggur upp samsærishugmyndir á ýktan hátt til að sýna ólíkindi þeirra, og færslurnar um hvað þyrfti til að halda uppi slíku samsæri eru rökrétt uppbyggðar. Greinin vísar í almennt viðurkenndar staðreyndir um loftslagsvísindi, til dæmis að mælingar séu framkvæmdar víða um heim af ólíkum aðilum, sem er sannreynanlegt þótt engar sérstakar rannsóknir séu tilgreindar. Veikleikinn er ekki ójafnvægi, heldur frekar að rökstuðningurinn er nánast alfarið retórískur. Höfundur setur aldrei fram tölulegar vísbendingar eða tilvísun í tilteknar rannsóknir, og kaflinn um „hófstilltar spurningar" sem seinka aðgerðum er athyglisverður en einföldun á fjölþættu pólitísku landslagi. Einnig má gagnrýna að greinin þjónar í raun sem kynning á hlutverki Íslenskra staðla, en sú tenging er nokkuð lúmsleg; lesandinn fær ekki skýrt aðgreiningu milli skoðunar borgarans og hagsmunaaðilans. Á heildina litið er þetta vel skrifuð skoðanagrein með gagnsæjum höfundi, en röksemdafærslan hefði orðið sannfærandi ef hún hefði stuðst við eitthvað meira en kaldhæðni og almenn ummæli.