„Fórnar­lambið látið borga brúsann“

Alvarlegasti gallinn er að Íslandsbanki fær enga rödd í fréttinni. Bankinn er nafngreindur, ásakaður um að neita endurgreiðslu og í reynd gagnrýndur fyrir tryggingaleysi, en blaðamaðurinn leitar ekki eftir viðbrögðum bankans. Þetta er grundvallarforsenda í fréttamennsku: sá sem borinn er sökum á rétt á að svara. Framsetningin er alls ekki hlutlaus; fyrirsögnin „Fórnarlambið látið borga brúsann" setur bankann í hlut sökudólgs án þess að lesandi fái að vita hvort bankinn hafði málefnalegar ástæður, til dæmis hvort viðskiptavinurinn samþykkti færslur í gegnum tveggja þátta auðkenningu eða féll í vefveiðar þar sem hann sjálfur staðfesti greiðslur. Endurkröfudeild bankans vísar einmitt til þess að „leyfi" hafi verið gefið, en sú fullyrðing er ekki skoðuð frekar. Auk þess er aðalheimildin tvíþætt: annars vegar aðsend grein Bjarna í Morgunblaðinu, hins vegar samtal hans við fréttastofu Vísis. Í báðum tilvikum er um sömu röddina að ræða. Ekkert er rætt um réttarstöðu neytenda samkvæmt lögum um greiðsluþjónustu eða reglum Mastercard og Visa um endurgreiðslur vegna svika, sem hefði gefið lesandanum raunverulegt samhengi. Greinin virkar fremur sem beinn miðill fyrir kvörtun eins viðskiptavinar en sem sjálfstæð fréttaumfjöllun.