Ráðuneytið hafi vísvitandi málað ranga mynd

Alvarlegasti gallinn er að greinin birtir alvarlegar ásakanir, þar á meðal um „leynimakk" og vísvitandi blekkingu af hálfu utanríkisráðuneytisins, án þess að ráðuneytinu eða Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur sé gefinn raunverulegur kostur á andsvörum. Þetta er grundvallarforsendubrestur í fréttamennsku þegar ásakanir eru jafn alvarlegar. Heimildir eru afar einsleittar: aðalheimildin er Björn Bjarnason sjálfur og bloggfærslur hans, auk þess sem vísað er til samskiptayfirlitsins sem sent var Alþingi. Orðalag greinarinnar endurspeglar nánast eingöngu sjónarhorn Björns; orð eins og „leynimakk" og „blekkjast" eru sett fram í tilvitnunum en engin gagnrýnin umgjörð er sett utan um þær fullyrðingar. Greinin vísar til þess að Morgunblaðið og mbl.is hafi greint frá gögnunum, sem er jákvætt að því leyti að lesandi getur leitað til upprunafréttanna, en það breytir ekki þeirri staðreynd að hér vantar alveg hin hliðin á málinu. Einnig hefði mátt kanna hvort túlkun Björns á samskiptayfirlitinu sé óumdeild eða hvort aðrar skýringar séu mögulegar á orðalagi þess. Í heild er þetta frekar endursögn á sjónarhorni eins manns en sjálfstæð fréttamennska.