Margrét þarf að sækja um áfrýjunarleyfi – Landsréttur verður ruddur vegna tengsla við Símon grimma

Greinin sýnir merki um sjálfstæða fréttaöflun; DV beindi fyrirspurn til ríkissaksóknara og fékk beint tilvitnað svar frá Sigríði Friðjónsdóttur, sem er góður grunnur. Þá eru „heimildir DV" nefndar sem stoð undir fullyrðingar um áfrýjunarleyfið og um að Landsréttardómarar muni víkja sæti. Ónefndar heimildir eru viðunandi í dómsmálafréttum þar sem aðilar geta átt erfitt með að tjá sig opinberlega, en tveir veigamiklir þættir byggja á þeim: bæði skilyrðið um áfrýjunarleyfi og upplýsingarnar um vanhæfi dómara. Það hefði styrkt fréttina ef vísað væri beint í lagaákvæði um áfrýjunarleyfi í sektarmálum svo lesandinn gæti sannreynt þá fullyrðingu sjálfur. Framsetningin hallar nokkuð í átt að sjónarhorni Margrétar; söguþráðurinn er sagður frá hennar bæjardyrum og máli hennar er gefið umtalsvert rými, en hvorki Barböra Björnsdóttir né Símon Sigvaldason fá að svara. Það er skiljanlegt að aðilar í dómsmálum tjái sig ekki alltaf, en greinin nefnir ekki einu sinni hvort reynt hafi verið að ná til þeirra. Viðurnefnið „grimmi" er sett fram í lokin næstum sem frásagnarleg krydding, án frekari samhengis, og vekur spurningar um hvort greinin miði meira á afþreyingargildi en upplýsingagildi.