Er ekki best að tala bara ís­lensku um ESB og mat­væla­verð?

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er skýrt auðkenndur sem formaður Bændasamtaka Íslands, sem er mikilvægt gagnsæi. Rökin eru byggð upp á nokkrum sannreynanlegum tölum: 10% lækkun matvælaverðs í Finnlandi við ESB-aðild, 40% lækkun afurðaverðs til finnskra bænda, og fullyrðing um að hátt í 90% tollskráðra landbúnaðarvara séu þegar tollfrjálsar á Íslandi. Þessar tölur styrkja greinina sem rökræðuinnlegg þar sem lesandinn getur í grundvallaratriðum kannað þær, þótt beinar heimildir séu ekki tilgreindar. Veikleikinn felst í því að höfundur gerir kröfu um staðreyndaumræðu en tilgreinir sjálfur ekki hvaðan tölurnar koma; fullyrðingin um 90% tollfrjálsar vörur er til dæmis ónákvæm í heimildum. Sem hagsmunagrein er þetta samt ágætt innlegg: rökin eru skýr, forsendurnar eru að mestu sannreynanlegar og tónninn, þótt sannfærður sé, er ekki ósanngjarn. Höfundur viðurkennir jafnframt að Bændasamtökin séu sjálf í greiningarvinnu, sem gefur til kynna ákveðna heiðarleika. Hins vegar hefði greinin styrkt sig talsvert ef höfundur hefði vísað nánar í uppruna talnanna, til dæmis rannsóknir eða opinber gögn frá Finnlandi, og ef hann hefði tekist á við andstæð rök með meiri nákvæmni í stað þess að vísa til þeirra sem „ódýrra kosningaloforða".